“เป็นห่วง”

เขาหมุนลูกบิดอีกสองสามครั้งเหมือนคนไม่ยอมเชื่อความจริงที่อยู่ตรงหน้า เสียง กึก ๆ จากกลอนประตูยิ่งทำให้ใจเขาจมดิ่งลงเรื่อย ๆ ไม่รอช้า เขาหันหลังแล้ว วิ่งสุดแรง ลงไปยังเคาน์เตอร์ทันที ขั้นบันไดเหมือนจะยาวขึ้นเป็นสองเท่า แต่เขาแทบจะกระโดดลงทีละขั้นเพื่อให้ถึงเร็วที่สุด พอถึงเคาน์เตอร์ เขาวางมือทั้งสองข้างลงบนพื้นกระจกดัง ปึก! “ขอโทษนะครับ!” เสียงเขาแทบหลุดเป็นตะโกนเพราะลมหายใจยังไม่ทันตั้งตัว “ขอกุญแจสำรองห้อง 507 ได้ไหมครับ!” พนักงานสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนตั้งสติกลับมา “อ่อ ได้ค่ะ แต่เดี๋ยวพี่ขึ้นไปเปิดเองนะคะ ถ้าเกิดอะไรขึ้นจะได้ไม่เป็นปัญหาทีหลัง” “ได้ครับ…ได้เลยครับ รบกวนด้วยนะครับ” เสียงของวิศวะสั่นจนพนักงานเองยังต้องมองหน้าเขาเหมือนรับรู้ได้ถึงความกังวล หญิงสาวหลังเคาน์เตอร์หยิบกุญแจจากลิ้นชัก ก่อนเดินนำไปทางลิฟต์ วิศวะเดินตามหลังแบบแทบไม่กะพริบตา มือกำแน่นจนเส้นเลือดปูด เมื่อทั