“พี่ไวขามาฮันนีมูนเหรอคะ แหม... ผ่านมาหลายปีพี่ยังหล่ออยู่เลยแต่พี่ศรีขาเริ่มโทรมแล้วนะคะ แลดูกรำงานหนักจังค่ะ” เธอเอามือท้าวคางถามศีตลาด้วยท่าทางเป็นห่วงเป็นใย
“เปล่าจ้ะ พี่มาเที่ยวปกติน่ะเรื่องฮันนีมูนอะไรไม่มีหรอกเราคบกันแบบให้อิสระกันครับ เรื่องแต่งงานยังไม่คิด” ไวษณพตอบ
“อุ๊ย... ยังไม่มีแพลนแต่งเหรอคะพี่ จะไหวไหมคะผู้หญิงแก่ขึ้นทุกวันนะคะ”
รวียกมือทาบอกใส่จริตเต็มเปี่ยม ธิชาแอบยิ้มส่วนณฤดีและลลิตาหัวเราะเสียงดัง สวนทางกับศีตลาที่มีสีหน้าอดกลั้นโทสะอย่างเห็นได้ชัด เธอฝืนยิ้มแล้วตักทอดมันมาใส่จานให้กับบุรี
“บัญคะ นี่ทอดมันของโปรดของบัญศรีจำได้ค่ะ สมัยเราคบกันเมื่อก่อนศรีจำได้ว่าคุณชอบมาก”
บุรีพึมพำขอบคุณพร้อมกับตักต้มยำให้ถ้วยเล็กให้ตนเองและธิชา เขาเลื่อนถ้วยต้มยำกุ้งให้คนรัก
“เฮียบอกแม่ครัวว่าไม่เอารสจัดมาก ธีน่าจะได้ไม่เสาะท้องนะครับ”
“ขอบคุณค่ะเฮีย” ธิชาตักต้มยำขึ้นชิมน้ำ “
