ไวษณพสบายใจไม่นานเขาก็ต้องตกใจเมื่อทางโกดังแจ้งมาว่าสินค้าล็อตนี้ของไร่ไรวินท์มาถึงเรียบร้อยแล้ว
“มันเป็นไปได้ยังไง ก็ของมันอายัดอยู่ที่ตำรวจ”
“ทำไมจะไม่ได้ ก็กูเป็นคนมาส่งเองกับมือ” บุรีก้าวเข้ามาในห้องทำงานของอดีตเพื่อน ไม่ฟังเสียงห้ามของเลขา
“เป็นไปไม่ได้มึงเอาของที่ไหนมาส่ง มึงซื้อของที่อื่นมาส่งให้พ่อตากูใช่ไหม มันผิดสัญญากูจะฟ้อง”
บุรีหัวเราะ “ไอ้โง่ มึงมันโง่ไม่เคยเปลี่ยน” ชายหนุ่มเดินไปใกล้ไวษณพมากขึ้น
“กูมาวางบิลครับเพื่อนรัก” ชายหนุ่มโปรยกระดาษหนึ่งปึกโยนใส่หน้าเจ้าของสถานที่ คมกระดาษบาดหน้าฝ่ายนั้นจนเขาโมโห
ไวษณพง้างหมัดจะชกแต่บุรีเอี้ยวตัวหลบทันควันแล้วสวนจนเจ้าของห้องเซ เขาตามไปชกอีกฝ่ายอีกสองครั้งแล้วจับมือไพล่หลังกดให้ใบหน้าของไวษณพแนบติดกับโต๊ะทำงาน
“มึงน่ะมันโง่ คนของมึงไม่ได้บอกเลยเหรอว่ามันเผาผิดโรง เมล็ดกาแฟที่มึงจะซื้อน่ะไม่ได้เสียหายอะไรเลย ทั้งหมดคั่วเสร็จแพ
