กว่าจะมาเป็นลูกท่านประธาน

ยี่สิบปีต่อมา “แบงค์จะลงไปเรียนกรุงเทพฯ จริงๆ ใช่ไหมลูก” ธิชาถามลูกชายวัยสิบแปด เด็กหนุ่มเพิ่งกลับจากนิวยอร์ค ประเทศสหรัฐอเมริกาเพราะว่าช่วงหลังพ่อเลี้ยงไรวินท์ย้ายไปอยู่ที่นั่นเป็นหลัก และออกปากชวนหลานชายไปเรียนที่นั่นในระดับชั้นไฮสคูล ธิติหรือ ‘แบงค์’ ลูกชายเธอจึงได้ทีขอพ่อแม่ไปอยู่กับปู่ที่นั่นเมื่อสามปีก่อน “ครับแม่ ไอ้อาร์ต..เอ้ยพี่อาร์ตมันชวน ส่วนไอ้ทิตย์มันก็บอกว่าปีหน้ามันก็จะไปเรียนด้วยเหมือนกัน” “ลูกจะเรียนคณะอะไรคะ” ธิชาแทบไม่เห็นเลยว่าธิติจะสนใจหรือชอบวิชาไหนเป็นพิเศษ “บริหารอินเตอร์ครับแม่ คณะเดียวกับไอ้อาร์ตเห็นว่าปีหน้าไอ้ทิตย์ก็จะเรียนคณะนี้เหมือนกัน” ธิชาพยักหน้าอย่างเห็นด้วย ขณะนั้นบุรีที่กลับมาถึงแล้วเดินเข้ามาในบ้านเจอสองแม่ลูกจึงทักลูกชายว่า “แบงค์เก็บของยัง จะไปพรุ่งนี้แล้วนะ” “เรียบร้อยคร้าบ... ว่าแต่แบงค์ไม่เอารถที่บ้านไปใช้นะพ่อ” ธิติรีบดักคอบิดาทำให้บุ