“เราต้องคุยกันนะธีน่า”
เช้าวันต่อมาบุรีรั้งตัวธิชาไว้ทันก่อนที่เธอจะกลับบ้านพักของตัวเอง ดีที่เขาตื่นมาทันเห็นว่าธิชากำลังจะเปิดประตูบ้านพัก
ธิชาดันตัวออกจากอ้อมกอดเธอโก่งตัวหนีเหมือนแมวจนบุรีต้องออกแรงรัดเธอไว้แน่น เขาตรึงตัวเธอให้แผ่นหลังแนบกับผนังห้องข้างประตู ชายหนุ่มรวบสองมือเธอชูไว้เหนือศีรษะอีกมือจับที่ปลายคางบดจูบลงมาปิดปากที่กำลังจะห้ามจนเสียงเธอหายไปหมด
บุรีสอดลิ้นเข้ามาในโพรงปากหยอกล้อกับลิ้นเล็กจนธิชามวนในท้อง สัมผัสของเขายังคงทิ้งรอยกำซาบซ่านไปบนทุกอณูบนร่างกายเธอ ธิชาเบี่ยงหน้าหนีบุรีจึงพรมจูบไปตามแก้มนวลเลยไปจนถึงติ่งหู เขาขบเม้มไปตามใบหูบางจนมันแดงลามไปทั้งหน้า
“ปล่อยค่ะ คุยก็ได้ปล่อยก่อนนะคะ” เมื่อคืนเธออาจจะหมดความยับยั้งชั่งใจแต่เธอไม่ได้ไม่มีสติ ธิชารับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายกำลังอยู่ในอารมณ์ไหน
“ไม่อยากคุยแล้ว ธีน่าจ๋า... เดี๋ยวเราค่อยคุยกันนะ”
มือใหญ่ปลดโน่นนี่ไม่กี
