“เฮ้ย... กูส่งไวน์สูตรใหม่ไปให้มึง ชิมด้วยนะโว้ย” บุรีรับสายจากคุณภัทร
“ส่งมาแล้วเหรอ เออๆ เดี๋ยวชิมให้ แค่นี้นะโว้ยขับรถอยู่” บุรีไม่ได้ถามเพื่อนว่ามันรู้ได้อย่างไรว่าเขาอยู่ที่ไหน พวกนี้หูตาเป็นสับปะรดรู้ดียิ่งกว่าจีพีเอส รู้ดียิ่งกว่าผีบ้านผีเรือนที่บ้านเขาเสียอีก
ชายหนุ่มกำลังถอยรถออกจากสนามบินหลังจากที่มาส่งเนื้อนวลแล้วจึงไม่ได้คุยกับเพื่อนนานมาก เขากดตัดสายคุณภัทรจึงไม่ทันฟังประโยคต่อมาที่เพื่อนจะบอก
“อ้าว ไอ้บานอย่าเพิ่งวางกูยังพูดไม่จบ” อีกฝ่ายได้แต่มองหน้าจอแบบงงๆ
บุรีกลับเข้าเมืองภูเก็ตโดยที่เขานัดธิชาไว้ร้านอาหารร้านหนึ่งที่เป็นแลนด์มาร์คของภูเก็ต ชายหนุ่มจอดรถแล้วมองหาธิชาเจอว่าหญิงสาวกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ ตรงหน้ามีอาหารและเครื่องดื่มที่น่าจะเพิ่งมาเสริฟ
หญิงสาวเงยหน้าส่งยิ้มให้และคุยต่อครู่หนึ่งก่อนวางสาย
“คุณบุรีจะทานอะไรก่อนไหมคะ หรือว่าเราจะไปกันเลย”
“ผมขอกาแฟกับอา
