กว่าที่ปราณนต์จะพาณิชาลงมาทานอาหารร่วมโต๊ะกับสมาชิกในบ้านได้ก็ปาเข้าไปมื้อเย็น เพราะว่ากว่าที่ทั้งคู่จะตื่นขึ้นมาก็ปาเข้าไปเที่ยงวันแล้ว และเขาก็โทรมาสั่งให้เด็กในบ้านยกอาหารมื้อเที่ยงขึ้นไปเสิร์ฟให้เธอกับเขาถึงในห้อง เขาไม่ยอมปล่อยให้เธอห่างกายเลย ยังคงป้วนเปี้ยนนัวเนียและจับเธอกินเป็นอาหารว่างอีกหลายครั้ง แต่พอถึงมื้อเย็น มารดาของเขาก็ขึ้นมาตามด้วยตัวเอง เพราะกลัวว่าลูกสาวคนใหม่จะเฉามือตายไปเสียก่อน
"ไงเรา ได้ข่าวว่าไม่ปล่อยให้น้องลงมากินข้าวกินปลาข้างล่างเลยหรือไง"
บิดาเอ่ยแซวขึ้นเมื่อลูกชายพาว่าที่ลูกสะใภ้ลงมาร่วมโต๊ะทานข้าวเป็นมื้อแรกของวัน
"โถ่ พ่อครับ พอดีมันมีเรื่องให้ต้องตกลงกันเยอะแยะไปหมด ก็เลยคุยกันหลายเรื่อง เลยไม่สะดวกออกจากห้องไปไหน"
"อืม เอาๆ กินข้าวดีกว่า กินเยอะๆนะลูก ณิชา"
"ค่ะป้าดา"
"ป้าอะไรกันลูก เรียกแม่กับพ่อได้แล้ว"
"ค่ะ แม่"
"ต่อไปนี้ ปราณต์กับณิชา ต้องย้าย
