ในตอนเช้า เขาก็ต้องรีบตื่นเพราะลูกน้องโทรมาแจ้งเรื่องด่วน เพราะมีคนวางระเบิดที่ด้านหน้ากาสิโนของเขา ดีที่ระเบิดยังไม่ทำงาน ถึงไม่ได้มีความเสียหายอะไร แต่ผู้คนละแวกนั้นก็ระส่ำระสายไม่น้อย เขาจึงต้องเดินทางไปจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเอง
"คุณจะไปกี่วันคะ ให้ณิชาไปด้วยได้ไหม"
"ฉันยังไม่รู้เลยว่าจะต้องไปกี่วัน แต่ฉันให้เธอไปด้วยไม่ได้หรอกนะ มันอันตรายเธอก็รู้ ไอ้อนุชิตมันเล่นไม่ซื่อและลอบกัดฉันตลอด ถ้ามันรู้ว่าเธอไปกับฉัน เธอจะไม่ปลอดภัย"
"แต่ณิชาเป็นห่วงคุณ"
เขาที่กำลังใส่นาฬิกาข้อมือ หันกลับมาหาเธอแล้วดึงร่างบางเข้าสู่อ้อมกอดทันที เขากระชับกอดเธอแนบอกแน่นขึ้นอีกนิด รู้สึกใจหายอย่างไรบอกไม่ถูก ไม่รู้ว่าการจากเธอไปครั้งนี้ เขาจะได้มีโอกาสกลับมากอดเธออีกไหม
"ฉันไม่ตายง่ายๆหรอกน่า ยังไงก็ต้องกลับมาแต่งงานกับเธอให้ได้ เธอเองก็เหมือนกัน อย่าไว้ใจใคร อย่าออกไปไหนคนเดียว ถ้าไม่จำเป็นห้ามไปไหนเด็ดขา
