ที่ห้องนั่งเล่นของบ้านอธิพัฒน์โภคิน สองสาวต่างวัยกำลังนั่งถักโครเชต์ของตัวเองด้วยความขะมักเขม้น คุณนายญาดาถักเสื้อกันหนาวสีน้ำตาลอ่อนให้กับสามี ส่วนณิชาก็ถักเสื้อกันหนาวสีเทาอมฟ้า แต่เธอบอกว่าจะถักให้เป็นของขวัญของพี่ชายเธอ
ถัดออกไปอีกนิด ปราณนต์ที่ช่วงนี้อยู่ติดบ้าน กำลังนั่งทำงานในโน้ตบุ๊กราคาแพงของเขาอยู่ เมื่อปุณณัตถ์กลับมาถึงบ้าน ก็ตรงดิ่งเข้ามาสวมกอดมารดาของตนเองอย่างออดอ้อนเช่นเดิม เมื่อเหลือบไปเห็นพี่ชายนั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่ก็มีอันต้องเอ่ยแซวออกไป
“โอ้โห ช่วงนี้พี่ปราณต์อยู่ติดบ้าน เด็กที่เลี้ยงเอาไว้เลิกกันแล้วหรอครับ”
คุณนายญาดาวางมือจากการถักทันที เธอส่งสายตาที่แสดงความไม่พอใจไปให้กับลูกชายที่กำลังมีประเด็น
“ฉันไม่ได้มีใครเป็นตัวเป็นตนซักหน่อย ผู้หญิงพวกนั้นก็แค่ผู้หญิงชั่วคราว” ยกเว้นเธอ
“ดีแล้ว อย่าเอาผู้หญิงพวกนั้นมาเป็นสะใภ้แม่เด็ดขาด แม่ไม่ยอมรับ แกก็เหมือนกันเจ้าโป
