กลางดึกที่เงียบสงัด ปราณนต์นั่งดื่มเหล้าอยู่คนเดียวที่เคาน์เตอร์บาร์ในห้องอาหารที่มืดสนิท เขาไม่ได้เข้าไปหาเธอในห้องอย่างทุกที เพราะยังทำใจไม่ได้ กลัวว่าถ้าเข้าไปแล้วอาจขาดสติทำร้ายเธอเข้า และเรื่องของเขากับเธอก็คงจบเห่
ในขณะที่เขากำลังนั่งกระดกเหล้าเข้าปากด้วยความกลัดกลุ้ม อยู่ๆก็เห็นเงาของผู้หญิงร่างบอบบางเดินผ่านห้องอาหารเข้าไปในครัว แค่เพียงแวบเดียวที่เห็น เขาก็จำได้ทันทีว่าเป็นเธอ เธอที่ทำให้เขากลุ้มจนต้องมากินเหล้าต่างน้ำอยู่ในตอนนี้
ปราณนต์กระดกเหล้าที่เหลือเข้าปากจนหมดแก้ว แล้วเดินตามเธอไปเงียบๆ เมื่อเธอดื่มน้ำจนเรียบร้อยแล้ว จึงหมุนตัวกลับมาก็ปะทะเข้ากลับอกแกร่งอย่างจังจนเธอเซถลาถอยหลังเกือบล้มลง ดีที่เขาเร็วพอจึงยื่นมือไปดึงรั้งเธอไว้ได้ทัน
“คุณปราณต์”
ในความมืดที่ไม่สนิท เธอยังคงเห็นหน้าเขารางๆและได้กลิ่นน้ำหอมที่แสนคุ้นเคย
“ฉันเอง ผิดหวังหรือไงที่เป็นฉัน”
“คุณพูดอะไร”
“ร
