หมอนพพรพาปวีนามาหาปราณนต์ที่บ้านทันทีหลังเสร็จสมรอบที่สองที่เขาใช้เวลาลงโทษเด็กดื้อสิ้นคิดอยู่นาน จนขาเรียวๆของเธอสั่นพั่บๆ
“ไอ้ปราณต์ ก่อนที่กูจะบอกมึงเรื่องที่ณิชาอยู่ที่ไหน กูมีอีกเรื่องที่มึงจำเป็นต้องรู้”
“เรื่องอะไรวะ ไอ้หมอ”
“ณิชาท้องได้เดือนกว่าแล้ว”
ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้น ใจแกร่งเต้นแรงจนแทบหลุดออกมาด้วยความดีใจ
“มะ มึงว่าอะไรนะ ณิชาท้องงั้นหรอ”
“อืม”
คนตัวโตยิ้มออกมา แววตาสั่นระริก เอ่อคลอไปด้วยม่านน้ำตา ลูกที่เขาพยายามและตั้งใจให้เกิด ในที่สุด การรอคอยก็สิ้นสุดลง ตั้งแต่ที่แม่สั่งห้ามให้เธอกินยาคุม อันที่จริงเขาก็สามารถคุมกำเนิดด้วยวิธีอื่นให้เธอได้ แต่เขาเลือกที่จะไม่ทำ เพราะสิ่งที่เขาตั้งใจเหนือสิ่งอื่นใดคือมีลูกกับเธอ เพื่อที่เธอจะไม่สามารถปฏิเสธการแต่งงานและหนีไปจากเขาได้อีก
แต่สุดท้าย ต่อให้มีลูกด้วยกัน แต่เพราะความเข้าใจผิด เธอก็หนีเขาไปอยู่ดี
“มึงรู้ตั้งแต่เมื่
