"ไอ้บ้าเอ้ย!!"
มะเหมี่ยวที่วิ่งหนีมาได้ไกลพอสมควรจึงหยุดพักแล้วหายใจ
กระหืดกระหอบใจเต้นตุ๊บๆตับๆเร็วจนคิดว่ามันหลุดออกมาข้างนอกสะแล้ว..ปากก็ก่นด่าออกมาอยากเหลืออดไม่ได้
"เจอเเต่เรื่องซวยๆบ้าไรว่ะเหนื่อยวุ้ย..หน้าตาแมร่งก็ดีอยู่หรอกไม่อยากจะเชื่อว่าเป็นพวกโรคจิต.นี้ดีนะฉันได้เอกสารยืนยันตัวตนของยัยเฌอแล้วจะได้แจ้งคนหายได้สักที"
สองมือเรียวบางจับกระเป๋าหวังว่าจะหยิบซองเอกสารที่จะช่วยยืนยันว่าเพื่อนของเธอมีตัวตนไม่ได้เเจ้งความเท็จดั่งที่ตำรวจกล่าวหาแต่ทว่าค้นหาทุกกระเป๋าแล้วกลับไม่เจอซองเอกสารนั้นเลย มะเหมี่ยวถึงกับเข่าทรุดล้มลงใจเสียนี้เธอสะเพร่าจนทำเอกสารสำคัญหายไปอีกแล้วหรอเนี้ย!
"อ้าวเฮ้ยยย!! มะเหมี่ยวอีกแล้วหรอเนี๊ยยย!!"
ใช่แล้วฉันคือมะเหมี่ยวคนที่ทำอะไรก็สะเพร่า.ไม่ระมัดระวังจนขาดความรอบคอบแทบจะทุกครั้งเลยและทุกครั้งจะมีเฌอเพื่อนรักของเธอคอยช่วยเหลือทุกอย่าง..แต่เพราะความไม่รอบคอบ
