-ปอร์เช่-
ผมยืนรอเจ้าสาวที่หน้าบันไดด้วยใจจดจ่อ พ่อตาผมขึ้นไปซักพักแล้ว แต่ยังไม่เห็นลงมา
“เช็ดเหงื่อหน่อยเว้ย ตื่นเต้นอะไรนักหนา ”
ไอ้ภูภัทรบ่นผมอุบอิบ แต่เอาทิชชู่มาซับเหงื่อที่ขมับให้เบาๆ
“งานมึงอย่าให้เห็นตื่นเต้นนะมึง เดี๋ยวเบิ้ดกะโหลกให้ ”
ผมบ่นมันกลับ แต่งตัวเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวก็หล่อดีอยู่หรอก แต่ปากหมาไม่เลิกไอ้พวกนี้
“นั่นๆ แฟนกูมาละสัส โคตรสวย ขนาดเป็นเพื่อนเจ้าสาวนะนั่น ”
มันพูดขึ้นเสียงดัง ข้างหูผมนี่แหละ แต่ผมไม่สนใจเสียงใดเลย สายตาผมมองเห็นแค่อันนาคนเดียว วันนี้เมียผมแม่งโคตรสวยเลยอ่ะ ชุดชมพูกุหลาบ เหมือนนางฟ้าของผมเลย ผมมองหน้าแฟนแล้วได้แต่ยิ้ม ตั้งแต่เธอก้าวลงบันไดขั้นแรก จนตอนนี้ เดินมาถึงผมที่ยืนรออยู่ อันนาก็ยิ้มให้ผมเหมือนกัน ดูแล้วเธอเองก็ประหม่าไม่น้อย พอเธอเดินลงมาหยุดตรงหน้าผม พ่อตาก็ส่งมืออันนามาให้ ผมเลยโน้มไปหอมแก้มเจ้าสาวฟอดใหญ่
ฟอด~
“กรี๊ด!!/ว้าย!!!เ
