“จะว่ายังไงละ มีตัวเล็กแล้วก็ต้องเลี้ยงนะสิ มีตั้งแต่ตอนไหน ทำไมผมไม่เห็นรู้เลย”
“พึ่งไปตรวจวันนี้แหละ พิพิมพาไป แฟนไม่ดีใจเลยเหรอ ”
ดูหน้าแล้วเหมือนปอร์เช่ดูนิ่งๆ หรือว่าเขาไม่ดีใจกันนะ
“ดีใจสิ ดีใจมากๆ แต่ทั้งโดนตบโดนด่าสารพัด
ผมเลยอึนๆหนะสิ ”
“ง้า…ขอโทษแล้วไง ไม่วู่วามแล้วจริงๆ ”
“แค่นี้เองเหรอที่จะง้อ ”
ดูแล้วแฟนน่าจะยังไม่หายโกรธ
จุ๊บ! จุ๊บ!
“แก้มแฟนหอมจัง ข้างซ้ายก็หอม ข้างขวาก็หอม ดูสิตัวก็หอม หอมไปหมดเลย หายโกรธน้า”
จุ๊บ!!
ฉันจุ๊บปากไปด้วยหนึ่งที
“ทีงี้อ้อนผม ตอนตบไม่ยั้งมือซักนิด ”
“แล้วหายโกรธป่ะละ ”
“อืม…”
“เย้ๆๆๆ เค้าคิดไว้แล้วเชียว ว่าแฟนต้องไม่โกรธนาน จับดูสิ ลูกเราอยู่ในนี้แล้วนะ ”
ฉันจับมือปอร์เช่มาวางบนท้องเบาๆ
“หึ!!ลูกของเราอยู่ในนี้จริงๆเหรอ ”
“อืม ดีใจป่ะ ”
“ที่สุดเลยละ พรุ่งนี้เราไปบอกข่าวดีที่บ้านกัน ”
แล้วปอร์เช่ก็ลูบที่ท้องฉันเบาๆไปมา ดูเขาดีใ
