-ปอร์เช่-
“นายเป็นอะไรหนุ่มน้อย ”
ยิ่งเห็นผมหงุดหงิด อันนาก็ยิ่งยั่วผม
“หนุ่มน้อยอะไร อย่ามายั่วผมนะอันนา ผมไม่ตลกกับคุณด้วยหรอก ”
ผมยิ่งหงุดหงิดเข้าไปใหญ่ ยัยนี่อยากเจอดีซะแล้ว
“แล้วนายโกรธอะไรฉันละ ฉันก็แค่บอกว่าช่างเพอร์เฟค ”
“เพอร์เฟคมากใช่ไหม ”
ชอบท้าทายระบบ เดี๋ยวผมจัดให้
พรึบ~
“ว้าย!!ปอร์เช่!!!อย่า…เดี๋ยวมีคนเข้ามาเห็น ”
“แล้วทำไมผมต้องกลัวใครเข้ามาเห็น ที่นี่มันบริษัทผมนะ ”
ท้าทายผมดีนัก ผมโมโหอุ้มอันนานั่งบนโต๊ะทำงาน และตัวผมก็แทรกกลางระหว่างขาเธอ
จนกระโปรงที่ปกติสั้นพอดีสวย ตอนนี้มันร่นขึ้นไปอยู่ที่ขาอ่อน
“ฉันไม่แกล้งนายแล้ว ที่ฉันบอกว่าเพอร์เฟคหนะ
หมายถึงคุณโปรดกับพิพิมต่างห่าง ฟังฉันก่อนสิ ”
อันนารีบแก้ตัว
“พูดจริงเหรอ ”
“อืม จริงหนะสิ พี่สาวนายกับคุณโปรดอะ เหมาะสมกันมากจริงๆนะ ฉันไม่ได้ล้อเล่น ”
อันนาพยักหน้าพร้อมกระพริบตาปริบๆ อยากแกล้งผม แต่ไม่คิดว่าผมจะ
