"เทวินถ้าลูกยังงอแงแม่จะโกรธแล้วนะ" หญิงสาวไม่ได้หยุดถึงแม้ลูกจะร้องหาพ่อ เธอรีบอุ้มลูกเข้าบ้านไป เพราะรู้ดีว่าตัวเองอยู่ในฐานะอะไร
ก่อนที่สาริศาจะเดินตามหลังหลานชายเข้าไป อดมองดูหน้าพี่ชายและผู้หญิงที่มาหาพี่ชายไม่ได้
"มาหาอาดีกว่าครับ"
"คุณริศาจะพาเทวินไปไหนคะ"
"พี่ไม่เห็นเหรอว่าหลานร้องไห้หาพ่อ"
"เดี๋ยวแกก็หายงอแงเองค่ะ"
"ผมยังไม่เล่นกับพ่อเลยครับ" เทวินหันไปอ้อนคุณอาบ้าง
"เดี๋ยวอาพาออกไปเล่นกับพ่อหนูครับ"
"คุณริศาคะ" ญาณินเดินตามมาพอถึงประตูเธอก็หยุด เพราะไม่กล้าออกไปให้พวกเขาเห็น
"พ่อครับ" จากที่ยืนคุยกับผู้กองฝ้ายอยู่พอได้ยินเสียงลูกชายศิลาก็หันกลับไปมอง
"มาหาพ่อมา"
ฝ้ายถึงกับหน้าเปลี่ยนสีเมื่อได้ยินเต็มสองหูว่าศิลาเรียกเด็กคนนั้นยังไง
พอคุณอาคนสวยปล่อยลงเท่านั้นแหละ เทวินก็รีบวิ่งเข้าไป "พ่อครับ"
"ลูกชายผมเองครับ" ศิลาเห็นว่าฝ้ายมองเด็กก็เลยแนะนำให้รู้จัก
"หน้าตาน
