"อือ!" ไม่ใช่ว่าเธอจะปล่อยให้เขาล้วงแบบสบาย ญาณินก็พยายามดึงมือเขาออกมาอยู่ แต่แรงแค่นี้เหรอจะสู้เขาได้ "คุณ!" เสียงนี้ดังเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากบางเพียงเบาๆ แต่ก็หนักแน่น เมื่อนิ้วนั้นไม่ได้อยู่แค่รอบนอกเพราะตอนนี้เขาแหย่มันเข้าไปในร่องแล้ว
"ไม่ทำอะไรมากไปกว่านี้หรอก" ชายหนุ่มกระซิบพูดใกล้ใบหูของคนที่นอนหันหลังให้
"อื้อ พอแล้วค่ะ" โชคดีที่ยังได้ยินเสียงพ่อกรนอยู่ ถ้าพ่อเงียบเธอคงไม่กล้าพูด
"คิดถึงจัง คิดถึงคุณมากเลยรู้ไหม" ที่เขาไม่เอ่ยพูดคำนี้ออกมาแต่แรก เพราะคิดว่าเธอไปมีคนใหม่แล้วจริงๆ แต่พอรู้ว่าเป็นแผนการของพ่อ เขาก็เลยไม่จำเป็นต้องเก๊กท่าอีก
"ฉันไม่เชื่อ" ถ้าเขาคิดถึงเธอจริงต้องตามหาเธอบ้างสิ ทั้งๆ ที่เธอรอเขากลับมาโดยตลอด แต่ก็ไร้วี่แวว ถ้าไม่เกิดเรื่องนี้ขึ้นเธอคงไม่ได้เจอหน้าเขาอีกตลอดชีวิต แล้วเขาจะรู้ไหมว่าเขามีลูกชายที่น่ารักขนาดนี้
ศิลาไม่รู้จะพูดยังไงเพื่อให้เธอเชื่อ ม
