บทที่ 1 เป็นความซวยของเธอเอง

ภายในอาคารเรียนสุดหรูของมหา’ลัยเอกชนชั้นนำระดับประเทศนี่คือคณะนิเทศศาสตร์ที่เต็มไปด้วยนักศึกษาหน้าตาดีเต็มไปหมด เพราะที่นี่เป็นแหล่งกำเนิดดาวดวงใหม่ของวงการบันเทิง และงานด้านสื่อการผลิตต่าง ๆ ไม่ว่าจะมองทางไหนก็เจริญหูเจริญตาไปหมด คณะนิเทศศาสตร์แห่งนี้ตั้งอยู่กึ่งกลางระหว่างคณะวิศวกรรมศาสตร์ และคณะสถาปัตยกรรมที่ขึ้นชื่อว่านักศึกษาชายมากที่สุด แม้ทั้งสองจะไม่ถูกกันแต่เมื่อมีคณะสาว ๆ สวย ๆ มาอยู่ใกล้ ๆ แบบนี้จึงทำให้บรรยากาศระหว่างทั้งสองคณะลดความดุดันลง ตึก ตึก เสียงรองเท้าส้นเข็มสีดำพื้นแดงสูงสี่นิ้วก้าวออกมาจากลิฟต์ของอาคารเรียนหลักของคณะนิเทศศาสตร์ ทำให้บรรดานักศึกษาที่กำลังพูดคุยกันเสียงดังจอแจพลันเงียบลง ทุกสายตาต่างพุ่งตรงมายังร่างบอบบางเจ้าของรองเท้าส้นเข็มสีดำพื้นแดง แทบจะพร้อมเพรียงกัน เสียงรองเท้าก้าวเป็นจังหวะไม่มีสะดุดทำให้รู้ว่าเธอเป็นคนมีความมั่นใจในตัวเอง พวกเขามองสองขาเรียวโผล่พ้นชายกระโปรงทรงเอเลื่อนขึ้นไปยังเสื้อนักศึกษาสีขาวรัดรูปแม้จะไม่ได้ดูเปิดเปลือยมากแต่เมื่ออยู่บนร่างของเธอคนนี้แล้ว กลับดูเซ็กซี่และมีแรงดึงดูดได้อย่างมหาศาล ใบหน้าเรียวรูปไข่คิ้วเรียวเข้มโดยไม่ต้องแต่งเติมอะไรมาก ดวงตากลมโตกระจ่างใสแต่หางตากลับเฉี่ยวขึ้นดูมีเสน่ห์ จมูกโด่งเชิดรั้นบ่งบอกถึงนิสัยและริมฝีปากอวบอิ่มแสนเย้ายวน ทุกครั้งที่เธอเดินผ่านไม่ว่าใครก็ไม่อาจละสายตาไปจากเธอได้ เส้นผมยาวสลวยปล่อยตรงข้างหน้าสไลด์ไล่ระดับเข้ารูปหน้ายิ่งเสริมให้คนน่ามองมากยิ่งขึ้น ทุกอย่างบนเรือนร่างช่างชวนให้หลงไหลและน่าอิจฉาในเวลาเดียวกัน มีผู้หญิงมากมายในคณะที่เรียกเธอลับหลังว่า ‘ยัยจอมหยิ่ง’ นั่นแหละคือฉายาของเธอ ดังนั้นน้อยคนมากที่จะเรียกเธอว่า ‘เดหลี’ “เดหลี!” เสียงตะโกนดังมาจากทางเข้าอาคารฝั่งขวา ทำให้เจ้าของเรือนร่างบอบบางหยุดชะงักและหันมามองตามเสียงเรียกทันที ก่อนจะเห็นหญิงสาวในชุดนักศึกษารัดรูปวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหาอย่างเร่งร้อน “อะไรเนี่ยยัยวิน ทำไมสภาพแกเป็นอย่างนี้?” เดหลีเลิกคิ้วถามอย่างแปลกใจ เมื่อไล่สายตามองเพื่อนสนิทตรงหน้าที่ปกติจะสวยเป๊ะตั้งแต่หัวจรดเท้า เวลานี้กลับมีสภาพไม่น่าดูซะแล้ว “แฮก แฮก …” “พักหายใจก่อนเถอะยะ!” เห็นวินเทอร์เอาแต่หอบหายใจแรง ท่าทางอยากจะเล่าแต่ก็เหนื่อย เดหลีเลยหลุดหัวเราะ “แฮก อยากจะบ้าตายยัยซัมน้องสาวฉันมีปัญหาน่ะสิ แม่พึ่งถอยรถให้วันแรกก็เอาไปชนเลย”สาวสวยผมสีอ่อนเอ่ยอย่างหัวเสีย เมื่อนึกถึงน้องสาวตัวดีกำลังสร้างเรื่อง “หา รถชน! แล้วเป็นอะไรมากไหม?” เดหลีเอ่ยอย่างตื่นตระหนกเพราะเธอเองก็คุ้นเคยกับซัมเมอร์พอ ๆ กับวินเทอร์ เพราะรู้จักกันมาตั้งแต่เข้าเรียนมหา’ลัย ส่วนน้องสาวของอีกฝ่ายก็อยู่มัธยมพึ่งเข้ามหา’ลัยปีนี้ปีแรก ซึ่งความแสบสันของซัมเมอร์เธอนั้นรู้ดีแต่อีกใจก็อดห่วงไม่ได้ยังไงก็เหมือนน้องสาวคนหนึ่ง แต่เมื่อวินเทอร์ส่ายหน้าแทนคำตอบเธอจึงโล่งอกขึ้นมาเปราะหนึ่ง “ไม่ ยัยเด็กนี่ดวงแข็งจะตายนอกจากไม่สลดแล้วยังโทรมาฟ้องให้ฉันไปเคลียร์ด้วยนะ” “งั้นฉันจะไปเป็นเพื่อนแกเอง” เดหลีโพล่งขึ้นมา “ไม่ได้นะวันนี้เรามีนัดช่างทำผมที่ร้านนานะซาลอนจะช้าไม่ได้!” วินเทอร์ตาโตพลางเอ่ยปากห้ามทันทีเพราะก่อนหน้านี้ พวกเธอจะไปทำผมที่ร้านนานะซาลอนซึ่งเป็นร้านดัง เจ้าของอินดี้รับวันละสามคิวเท่านั้นไม่ว่าจะรวยแค่ไหนก็ต้องจอง ไม่รับลูกค้าวอร์ค-อินหรือใช้เส้นสาย ดังนั้นพวกเธอจึงจองไว้ตั้งแต่เดือนก่อน และวันนี้มีโอกาสแล้วจะพลาดไม่ได้ แต่สำหรับเดหลีนั้นไม่สนใจได้ก็ดีไม่ได้ก็แค่ไปร้านอื่น เพราะร้านที่ทำดีมีการจัดการภายในร้านอย่างลงตัวมีเยอะแยะ ไม่จำเป็นต้องอยากไปลองร้านที่ไม่ยอมจ้างแม้กระทั่งช่างหรือพนักงานเพียงเพราะอินดี้ “ไปร้านอื่นก็ได้ไหมวิน แกจะอะไรกับร้านนี้นักหนาก็แค่ร้านทำคอนเทนต์ที่กำลังโด่งดังเป็นกระแสจนคนอยากไปลองเท่านั่น” “โอ๊ยยัยบ้า ช่างทำสวยจริง ๆ” วินเทอร์ค้านหัวชนฝา “เธอน่ะสิทาสการตลาด” เดหลีกลอกตามองบน “นะ ๆ เดหลีแกไปที่ร้านตามคิวก่อน หลังจากนั้นฉันจะรีบบึ่งรถตามไปเลยยังไงเราก็จ้องสองคิวอยู่แล้วได้ไหมเพื่อนรัก ช่วยไปเอาคิวไว้ก่อนนะนี่อีกสี่สิบนาทีจะถึงคิวแล้ว ขอร้องล่ะเพื่อนรัก” สาวสวยสุดเซ็กซี่ที่มีใบหน้าสวยเก๋ผวาเข้าหาเดหลี พลางเขย่ามืออีกฝ่ายเพื่อนขอร้อง ทำให้เดหลีได้แต่เบะปากก่อนจะพยักหน้าตอบรับ เธอฝากฝั่งถามไถ่ซัมเมอร์ที่มีอุบัติเหตุอีกเล็กน้อยและแยกออกมาลานจอดรถเพื่อขับรถไปยังร้านนานะซาลอน ที่เพื่อนสนิทอย่างวินเทอร์ได้จองเอาไว้ 17.45 น. ตรอกหวงหลิง อาคารหินสไตล์ยุโรปที่วางสลับซ้อนกันไปมาเบื้องหน้าคือย่านหวงหลิง ย่านเศรษฐกิจการค้าที่คึกคักมากที่สุดในแถบมหา’ลัยแอล ในยามค่ำคืนร้านรวงต่าง ๆ จะเปิดไฟสีแดงดึงดูดผู้คน ตัดกับอาคารหินเก่าแก่แล้วช่างเหมือนตรอกของยุโรปจริง ๆ ซึ่งแตกต่างกับชื่อย่านโดยชัดเจน เพราะที่นี่เป็นย่านการปกครองในเขตของหวงหลง หรือตระกูลชวัลกร คนภายนอกรู้แค่ว่าท่านเตโช เป็นเจ้าของที่ดินการค้าและออกเงินสนับสนุน แต่เธอที่อยู่ในตระกูลตั้งสรากุลที่เก่าแก่ใกล้ชิดกับตระกูลชวัลกรจึงรับรู้เรื่องนี้ ถ้าบอกว่าปัจจุบันยังมีกลุ่มผู้มีอิทธิพลอย่างพวกมาเฟียอยู่หลายคนคงส่ายหน้าไม่เชื่อหรือไม่ก็อาจจะหัวเราะพรืด แต่สำหรับเธอพวกเขายังคงมีตัวตน กลุ่มผู้ทรงอิทธิพลอย่างมาเฟียนั้นมีอยู่มากมายแต่ที่ใกล้ชิดมากที่สุดคือสมาพันสี่มังกร ที่ประกอบด้วยสี่ตระกูลใหญ่อย่าง หวงหลง ชิงหลง ฉินแท็ง และเฮยหลงมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลที่อพยพออกมาจากแผ่นดินใหญ่ พวกเขาต่างแยกย้ายกันสร้างอาณาจักรของตัวเอง และยังคงผนึกกำลังกันเพื่อต่อต้านคนภายนอก อีกนัยยะที่รวมกลุ่มกันก็เพื่อสมดุลระหว่างอำนาจ ซึ่งเธอก็เป็นหนึ่งในเครื่องมือแสวงหาอำนาจเช่นกัน ผลัก! “หลบไป!” เพราะมัวแต่นึกถึงเรื่องราวมากมายของตรอกแห่งนี้ ทำให้เธอไม่ทันได้สังเกตว่ามีใครบางคนวิ่งตรงมาทางนี้ เพราะทางเดินที่ค่อนข้างแคบทำให้อีกฝ่ายพลักเธอใส่กำแพงหินสุดแรง “โอ๊ย!จะรีบไปตายที่ไหน” เดหลีตวาดอย่างกรุ่นโกรธ เพราะแรงที่ถูกผลักทำให้ข้อมือของเธอเหวี่ยงใส่กำแพงอย่างจังจนรู้สึกเจ็บราวไปทั้งแขน “ไม่ต้องเสือก!” ชายในชุดเก่า ๆ ดูมอซอหันมาตวาดท่าทางลุกลี้ลุกลนเหมือนจะหลบหนี แต่ยังไม่ทันจะได้หนีก็มีเสียงวิ่งไล่หลังตามมาอีกระลอก ซึ่งฟังจากเสียงแล้วอยู่ไกลพอสมควร