“เห็นสิ! แม่คุณก็สวยฉ่ำเลย ผิวขาวอมชมพูขนาดนั้น เห็นแล้วอยากมีลูกบ้างเลยเนี่ย”
อีกคนหัวเราะคิกคัก ก่อนแอบกระซิบต่อ
“ถ้าได้ลูกสาวนะ ต้องน่ารักเหมือนแม่แน่ๆ แต่ถ้าได้ลูกชาย... ฉันว่ามีแววจะได้เลือดพ่อเต็มๆ”
“แกว่าเราจะอยู่ถึงตอนลูกเขาโตไหมเนี่ย จะได้ดูว่าหน้าตาเหมือนใคร!”
เสียงหัวเราะเบาๆ ดังแผ่วในห้องโถงขาวสะอาด
ก่อนที่ภาพของ อชิและมิลิน จะค่อยๆ ลับหายไปทางประตูทางออก
ร่างสูงของเขาเดินนำเล็กน้อย มือหนึ่งถือถุงยา อีกมือเอื้อมมารับสมุดชมพูจากเธอ
ส่วนมิลิน เดินยิ้มอายๆ แก้มยังระเรื่อไม่หาย
และในขณะที่แสงแดดยามสายส่องลอดกระจก
สองเงาเล็กใหญ่ทาบทับกันพอดี
บนรถยนต์เวลาต่อมา
ในรถยนต์สีดำที่แล่นออกจากโรงพยาบาล
บรรยากาศภายในดูเงียบเกินไปในตอนแรก มีเพียงเสียงเครื่องยนต์เบาๆ กับแสงแดดที่ลอดผ่านกระจก
ราเมธขับรถไปได้สักพัก ก่อนจะหันมามองจากกระจกมองหลังอย่างอดไม่ได้
“เอ่อ... พี่ใหญ่ครับ” เข
