มิลินหน้าร้อนผ่าว รีบส่ายหัวแรงๆ เหมือนอยากสลัดภาพนั้นทิ้ง
“ไม่จริง… ไม่จริงแน่ๆ”
เธอยกมือปิดหน้า หัวใจเต้นแรงไม่หยุด
“แย่แล้วมิลิน… เธอมันเละเทะจริงๆ ฮือ...”
เธอก้มหน้าซุกหมอน ใบหน้าแดงก่ำทั้งจากความอายและความสับสนในใจ ไม่รู้จะกล้าเผชิญหน้ากับเขายังไงอีกต่อไป
มิลินเดินเข้าห้องน้ำ มีเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโตกว่าตัวเธอมากที่เตรียมไว้ให้
หลังจากอาบน้ำเสร็จ เธอเช็ดตัวและคลุมผ้าเช็ดตัวไว้ ก่อนจะเดินออกจากห้องนอนด้วยความระมัดระวัง ใจเต้นแรงจากความทรงจำเมื่อคืนที่ยังพร่ำวนอยู่ในหัว
เมื่อเธอเปิดประตูห้องนอน แล้วมองไปยังห้องรับแขกตรงหน้า ร่างสูงของเขาก็ยืนหันหลังอยู่ สูบบุหรี่เงียบๆ มองลงไปยังวิวเมืองยามเช้าที่มีหมอกบางๆ ปกคลุม และแสงแรกของดวงอาทิตย์กำลังโผล่จากก้อนเมฆ
มิลินชะงักเท้าเพราะภาพนั้น แผ่นหลังกว้างในเสื้อเชิ้ตสีเข้มแนบกล้ามเนื้อ ดูสงบแต่เต็มไปด้วยแรงดึงดูด ควันบุหรี่สีขาวลอยคลอเ
