ราเมธหัวเราะเบาๆ “ครับ... ปวดนิดหน่อยครับป้า”
“โอ๊ย งั้นเดี๋ยวป้าหายาให้ มีพาราอยู่ในลิ้นชัก เอาไหมลูก?”
ราเมธรีบโบกมือ “ไม่ครับๆ ไม่เป็นไรครับป้า แค่พักหน่อยก็คงหาย”
ป้ายิ้มอบอุ่น พลางตักบะหมี่ใส่ถุงอย่างตั้งใจ
“งั้นป้าทำให้ร้อนๆ เลยนะ จะได้ไปถึงยังอุ่นๆ ยัยหนูหน้าหวานจะได้กินอร่อยๆ”
ราเมธรับถุงจากมือป้า ก้มหัวขอบคุณ
“ขอบคุณครับป้า... ถ้าเธอรู้ว่าได้กินฝีมือป้าอีกครั้ง คงดีใจมากแน่เลยครับ”
ก่อนที่ราเมธจะหมุนตัวกลับ เขาพูดเบาๆ
“ตรงนี้... คงไม่เหมาะจะขายบะหมี่แล้วนะครับป้า”
ป้าแม่ค้าตกใจเล็กน้อย
“ทำไมละพ่อหนุ่ม?”
ราเมธยิ้มบางๆ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“เดี๋ยวผมจะขอให้พี่ใหญ่มาซื้อที่ตรงนี้ แล้วปลูกบ้านพร้อมเปิดร้านขาย'บะหมี่เกี๊ยวจองรัก' ให้ป้าเป็นเจ้าของนะครับ”
ป้าแม่ค้ายกมือป้องปาก ปาดน้ำตาซึมด้วยความตื้นตัน
“ขอบคุณนะพี่หนุ่ม”
ลูกค้าที่นั่งทานบะหมี่เกี๊ยวอยู่ข้างทาง ก็ส่
