มิลิน หันขวับมามองคนตัวโตที่เพิ่งก้าวขึ้นเตียงได้ไม่กี่วินาที
แก้มใสแดงก่ำแทบจะขึ้นสีชมพูไปถึงหู
ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจปนเขินสุดขีด
"พี่อชิ!"
เธอเรียกชื่อเขาออกมาเสียงสูง ราวกับไม่เชื่อว่าเขาจะพูดอะไรแบบนั้นออกมาตรงๆ
แต่คนที่โดนเรียกชื่อกลับยิ้มกริ่มไม่สะทกสะท้าน
แถมยังเลื่อนตัวเข้ามาใกล้ กอดเธอแน่นขึ้นอีก
"ก็ภรรยาน่ารักขนาดนี้ จะไม่ให้อ้อน จะไม่ให้หลงยังไงไหวล่ะครับ"
"ใจพี่มันละลายไปหมดแล้ว มิลินรู้ไหม"
มิลินพยายามเบือนหน้าหนี เพราะกลัวว่าเขาจะเห็นว่าตัวเองหน้าแดงแค่ไหน แต่ไม่ทันไร มือใหญ่ของเขาก็เอื้อมมาประคองแก้มเธอไว้อย่างแผ่วเบา
แล้วพูดต่อเสียงนุ่ม
"อย่าหนีสิครับ..."
"ถ้าภรรยาหนีแบบนี้ แล้วคืนนี้พี่จะกอดใครล่ะ?"
มิลินเม้มปากแน่น ขยับตัวจะลุกหนีด้วยความเขิน แต่คนตัวโตก็ใช้แขนดึงกลับมานอนแนบอกอีกครั้ง
หัวใจของเธอเต้นรัวราวกับกลองชุดกำลังซ้อมเพลง
แล้วเสียงทุ้มอุ่น
