เช้ามืดวันถัดมา
เสียงไก่ขันแว่วมาแต่ไกล ลมยามเช้าพัดผ่า หน้าต่างเข้ามาเบาๆ กลิ่นอายของดินหลังฝนเมื่อคืนแตะจมูกจางๆ
อชิลืมตาขึ้น ก่อนก้มลงหอมแก้มเธออย่างแผ่วเบา “ที่นี่เช้าแล้ว แต่ท้องฟ้ายังมืดอยู่เลย...”
เขากระซิบข้างหู
มิลินงัวเงียลืมตาขึ้น เสียงเธอแผ่วนุ่ม
“พี่นอนก่อนก็ได้นะคะยังไม่สว่างเลย...”
อชิยิ้มมุมปาก
“นอนไม่หลับครับ เพราะมีคนมากอดแน่นขนาดนี้”
“หนาวนี่คะ...” เธอพึมพำเสียงเบา “พี่ตัวอุ่นกว่าผ้าห่มอีก”
เขาหัวเราะในลำคอ แววตาอ่อนโยนก่อนจะกระชับอ้อมแขนแน่นขึ้น
“งั้นก็อยู่แบบนี้แหละสายกว่านี้ค่อยตื่นเนอะ”
เวลา 08.30 น.
เสียงรถยนต์สามคัน แล่นเข้ามาจอดหน้าบ้านไม้สองชั้นกลางไร่ชา
ภายในบ้าน คุณพ่อชาญชัยและคุณแม่อัจฉรา กำลังช่วยกันจัดเตรียม ทุกอย่างให้พร้อมสำหรับพิธีสำคัญในวันนี้
วันนี้... พ่อแม่ของอชิจะมาสู่ขอมิลินอย่างเป็นทางการ
มิลินสวมชุดพื้นเมืองเชียงราย สีขาวปักลายดอก
