หลังจากที่ลลินามีอายุครรภ์เข้าไตรมาสที่สาม เธอก็เริ่มระวังตัวมากขึ้น ไม่ว่าจะเป็นอาหาร การเดิน การทำงานบ้าน และสิ่งที่เห็นได้ชัดมากคือเธอจะนอนกลางวันทุกวัน โดยจะงีบในช่วงบ่ายประมาณบ่ายสองบ่ายสาม วันละครึ่งชั่วโมงเป็นส่วนมาก
ถ้าได้นอนเมื่อตื่นมาเธอจะสดชื่นมาก จนหญิงสาวกังวลว่าตัวเองอาจจะเสพติดการนอนกลางวันจนได้ไปถามหมอ ซึ่งคุณหมอก็บอกว่ามันไม่ใช่พฤติกรรมที่แย่อะไร ตราบใดที่เธอยังลุกมาทำกิจวัตรอื่นๆ มีการเดินออกกำลังบ้าง ได้เปลี่ยนอิริยาบถบ้าง ก็ไม่น่าจะมีปัญหา
มาวัชร์เห็นทั้งหมดและทำหน้าที่ของตัวเองตามคำพูดที่เขาเคยพูดไว้ คือการดูแลเธอในขอบเขตที่ลลินาสะดวกใจ และไม่เซ้าซี้ให้เธอทำอะไรที่ยังไม่พร้อมทำ
ตอนเช้าวันทำงานเขาซื้อโจ๊กและน้ำเต้าหู้แขวนที่หน้าประตู วันเสาร์ลลินาจะเป็นคนจัดการเองในเมนูที่เธออยากทำเอง ส่วนวันอาทิตย์มาวัชร์จะอยู่เป็นเพื่อนเธอและบอกพ่อแม่ว่าช่วงนี้คงไม่ได้ไปกินข้าวด้วย
