คืนนั้นจบงานเลี้ยงลลินายังรู้สึกเหมือนเดินอยู่ในความฝัน จนเธอไม่แน่ใจว่าควรปล่อยให้ตัวเองยินดีแค่ไหน
“คืนนี้นอนนี่กันนะลูก แม่ให้คนจัดห้องไว้แล้ว” มัทรีพูดเมื่องานเลี้ยงเลิกราราวสามทุ่มเกือบสี่ทุ่ม และมันเป็นเวลาที่คนท้องควรพักผ่อน
“ได้ค่ะคุณแม่” เธอพยักหน้าช้า ๆ ทั้งเกรงใจมัทรีและอีกส่วนก็คือเพราะใจลึก ๆ เองเธอก็อยากลองเปิดใจว่าการอยู่เป็นครอบครัวเป็นอย่างไรกันแน่
“จริงๆ ผมมีบ้านส่วนตัวที่สร้างไว้แล้วอยู่ด้านข้างโน้น แต่ยังไม่ได้ทำความสะอาด เดี๋ยวพรุ่งนี้ถ้ามีเวลาเราเดินไปดูด้วยกันนะลิล” มาวัชร์เดินไปที่หน้าต่าง ชายหนุ่มชี้มือไปยังบ้านหลังกระทัดรัดกว่าบ้านใหญ่ของบิดามารดาที่ปลูกไม่ห่างกันนัก แต่มีรั้วรอบขอบชิดมีประตูเล็กๆ ที่เชื่อมให้ข้ามไปมาได้
ลลินามองตาม “บ้านโชติภิวรรธ ลูกหลานแต่ละคนต้องปลูกบ้านของตัวเองหมดเลยเหรอคะ แล้วทุกคนต้องอยู่ที่นี่จริงๆ ด้วยไหมหมายถึงใช้เป็นที่อยู่หลัก”
