คืนวันนั้นลลินานอนไม่หลับทั้งคืน ไม่ใช่เพราะลูกดิ้น แต่เพราะคำถามเดียวของมาวัชร์ที่ดังวนในหัวไม่หยุด
“เราสองคน…เป็นอะไรกัน”
ยิ่งเขาชัดเจนและมีท่าทางอ่อนลง เธอก็ยิ่งลังเลเพราะถ้าเธอพลาดมันไม่ได้พลาดแค่ชีวิตเธอ มันคือชีวิตของลูกด้วย
เช้าวันรุ่งขึ้นลลินาตัดสินใจทักหานีนนารา
“วันนี้ลิลไปหาคุณหนิงได้ไหมคะ มีเรื่องอยากขอปรึกษาด้วยนิดหน่อยค่ะ”
หนิงตอบกลับมาเร็วมาก “ได้เลยค่ะคุณลิล หนิงอยู่ที่ห้องนะคะมาได้เลย มานั่งกินขนมด้วยกัน”
ลลินาเดินไปกดกริ่งหน้าห้องเพื่อนบ้านพร้อมเสียงถอนหายใจยาว ๆ ที่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความหนักใจหรืออึดอัดที่กายกันแน่ หรืออาจจะทั้งสองอย่างก็ได้
“เข้ามาได้เลยลิล กินสลัดผลไม้ด้วยกันนะน้ำสลัดเราทำเอง”
ลลินานั่งที่โต๊ะอาหารที่เจ้าของห้องเพิ่งถ่ายคลิปทำสลัดผลไม้จบไปเมื่อครู่
“ขอบคุณค่ะ เช้าลิลกินโจ๊กไปแล้ว”
นีนนาราเหลือบตามองเวลา “นี่จะเที่ยงแล้วงั้นลิลกินได้”
