เสียงทุบโต๊ะในห้องที่ให้นักศึกได้เข้ามาจับจองระหว่างทำงานหรือกิจกรรมของคณะดังลั่นขึ้นจนคนที่ใช้สถานที่ร่วมด้วยนั้นจำต้องหันมามองพวกเธอเป็นตาเดียว
“เฟยเฟิ่ง ทำบ้าอะไรของเธอ ขอโทษนะคะ นั่งลงเลย มันรบกวนคนอื่น”
“ขะ...ขอโทษด้วยค่ะทุกคน พอดีว่าตกใจความยากของข้อสอบเก่านิดหน่อยค่ะ” เฟยเฟิ่งที่นึกโมโหในตอนแรกนั้นรีบทรุดตัวลงนั่งตามเดิม เรื่องที่ทำให้เป็นแบบนี้หาใช่ข้อสอบเก่า ๆ ที่ใช้มาอ่านเป็นแนวทางในการสอบที่ใกล้จะถึงนี้ หากแต่เป็นสิ่งที่เพิ่งได้ยินจากปากเพื่อนตรงหน้ามากกว่า “เมื่อกี้ล้อกันเล่นหรือเปล่า”
“ฟังไม่ผิด ฉันกับคิร่าคิดว่าเรายังไปต่อกันได้”
“นี่ ฝัน โอ้ย ฉันไม่รู้ว่าจะพูดยังไงแล้ว ที่ไปต่อกันได้คือสุดท้ายแล้วจะเป็นแค่คู่นอนให้เขาเล่นสนุกด้วยจนเบื่อแล้วทิ้งน่ะเหรอ” เธออยากจะจับเพื่อนสนิทมาเขย่า ๆ เพื่อเรียกสติให้รู้แล้วรู้รอด เข้าใจว่ามันเป็นเรื่องส่วนตัวของคนทั้งสอง แต่ไม่คิดว่าเขีย
