ตลอดหลายสัปดาห์มานี้คิร่ายังคงวนเวียนตามดูเขียนฝันอยู่ห่าง ๆ เขาทราบดีว่าความเงียบตั้งแต่วันนั้นคงจะเป็นคำตอบที่ชัดเจนให้แก่ตนเองแล้ว เธอเป็นคนหนึ่งที่ทุ่มเทให้ความชอบหรือสนใจหมดหน้าตัก และถ้าหากกว่าพอแล้วนั่นเท่ากับว่าต่อให้มีอิทธิพลกับจิตใจมากมายขนาดไหนหญิงสาวก็ไม่คิดที่จะเหลียวแลอีก ก็สมควรแล้วที่เขาจะโดนเมินเฉยในขณะที่เป็นห่วงอีกฝ่ายซึ่งต้องมาใช้ชีวิตลำพังที่นี่
น่าแปลกที่ข่าวจากเพื่อนสนิทของเขียนฝันบอกว่าเธอต้องมาเรียนต่อ ทว่าเขาที่ตามอีกฝ่ายมาเกือบจะครึ่งเดือนแล้วยังไม่เห็นว่าเขียนฝันจะเข้าไปที่มหาวิทยาลัยเสียที ตกลงมันยังไงกันแน่
[มึงบอกว่าฝันไปทำไรนะ]
“ทำงานที่ร้านอาหารไทย”
[อีกทีซิเพื่อน]
“วุ่นวาย”
[มึงสิ ไปวุ่นวายฝันจนตัวเองไม่สบายอีกแล้ว นี่อย่าบอกนะว่ามึงไปนั่งเฝ้าฝันเพื่อรอเดินไปส่งที่พักแบบนี้ทุกวันอะ]
“ทำไม”
[โอ้ย ไอ้ห่า ไปส่งไม่พอ มึงยังไปยืน ๆ นั่ง ๆ ตากหิมะอยู่แถว
