“กลับบ้านช่องได้แล้วหรือยังไง”
ลูกชายคนเดียวของบ้านที่เพิ่งออกมาจากสวนดอกไม้ของภรรยาเก่าซึ่งถูกดูแลมาอย่างดีนั้นหยุดนิ่งไปชั่วขณะเมื่อเห็นว่าเป็นบิดาที่กล่าวทักทายขึ้นมาก่อน
“คุณมีธุระกับผม?”
“แล้วแกหายหัวไปไหนมาล่ะ”
“นั่นมันเรื่องของใครครับ”
“ปากเก่งขึ้นเยอะเลยนะ ไอ้เด็กที่คอยจะเอาแต่ขอความรักจากฉันคนนั้นมันหายไปไหนซะแล้วล่ะ” จุดอ่อนเดียวของลูกชายซึ่งถูกสอนมาโดยภรรยาที่รักเขาแบบถวายหัวจนตายไปก่อนดูท่าวันนี้คงจะใช้มันไม่ได้ผลเสียแล้ว เมื่ออีกฝ่ายโตขึ้นและเริ่มรู้จักกับความรักจริง ๆ
“แน่นอนว่าผมมีสมอง สามารถแยกแยะได้แล้วว่าการที่จะถูกรักโดยใครสักคนไม่จำเป็นต้องพยายามเหมือนคนโง่แบบที่ผ่านมา แต่ทั้งที่ทำขนาดนั้นแล้วเขาก็ยังกล้าทุบตีแม้กระทั่งลูกในใส้ของตัวเอง ส่วนแม่ที่ดูเหมือนจะรักผมมากก็ดันรักผู้ชายที่ไม่ให้ค่าตัวเองจนตัวตายไปแบบนั้น แล้วยังขอให้ผมต้องมาทำตัวเป็นสนัขรับใช้ให้คุณไม่หยุ
