“ไอ้เวรนั่น กูก็คิดว่ามันเป็นคนดีซะอีก ที่ไหนได้ เข้าหามึงเพราะ...”
“หวังผล” เขียนฝันตอบในสิ่งที่เฟยเฟิ่งเว้นว่างเอาไว้ ก่อนจะคิดตามว่าถ้าหากเธอเป็นเพียงเขียนฝันธรรมดา ๆ ซึ่งไม่ได้มาจากตระกูลผู้ดีเก่าอะไรคนพวกนั้นจะยังเข้าหาตนเองอยู่หรือไม่ เพราะที่ผ่านมาไม่ว่าจะเป็นให้ใจไปหรือคิดเปิดโอกาสให้ก็แล้ว ยังต้องมาเจอเรื่องอะไรเช่นนี้อยู่อีก หรือเธอเหมาะแก่การอยู่คนเดียวใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยแบบนี้ไปวัน ๆ
ส่วนคนที่ช่วยกันไว้ก็ไม่คิดที่จะโล่งหัวมาให้เห็นหน้าเลยด้วยซ้ำ ตอนนี้กลายเป็นว่ามันเริ่มน่าโมโหขึ้นมาแล้วจริง ๆ
“มันได้โดนคุณย่ามึงเล่นทั้งบ้านแน่นอน เสียดายความเมตตาช่วยเหลือที่เคยมีให้”
“ก็สมควร ต่อให้ไม่ถึงมือคุณย่า พ่อฉันก็ไม่เอาไว้หรอก ถ้าไม่ติดว่าทำร้ายร่างกายมันผิดกฎหมาย ฉันจะถอดสายน้ำเกลือไปกระชากหัวมันสักที นี่ยังเห็นแก่ที่เคยช่วยเอาไว้ครั้งนั้น”
“เฮ้อ รู้หน้าไม่รู้ใจจริง ๆ เกือบได้ผ
