หยาดน้ำตาไหลริน ทว่ามันไม่ได้มาจากความเจ็บของบาดแผลตามร่างกายเลยสักนิด แต่เป็นสายตาของเขาคนนั้นที่มองมาราวกับผิดหวังในสิ่งที่เขียนฝันเลือกกระทำลงไปอย่างไม่ได้ตั้งใจ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองถูกเพื่อนในสาขาพาออกมาจากที่เกิดเหตุตั้งแต่เมื่อไหร่
เสียงฟ้าฝนที่คำรามด้านนอกรถยนต์นำเข้าก็ไม่ได้ต่างจากสภาพจิตของเขียนฝันในตอนนี้มากนัก มันเหมือนอากาศมืดครึ้มซึมซับมวลความชื้นสะสมเอาไว้นานวันเข้าแล้วปดปล่อยความบ้าคลั่งให้พัดโหมกระหน่ำในคราวเดียวแบบไม่เหลือเศษซากจนมือเรียวต้องยกขึ้นปิดบังใบหน้าเพื่อที่จะร่ำไห้ออกมาราวกับจะขาดใจ
“ฝัน...”
“ฉันไม่ได้ตั้งใจ”
“กูรู้ พวกมันมาหาเรื่องมึงก่อนใช่ไหม”
เจ้าของงานวันเกิดที่เป็นคนอาสาขับรถมาส่งหญิงสาวทั้งสองลอบมองภาพที่เฟยเฟิ่งกอดเพื่อนสนิทเอาไว้แล้วได้แต่รู้สึกผิดในใจ หากตนไม่ปล่อยให้เขียนฝันคาดสายตาไปตั้งแต่แรกเรื่องทุกอย่างก็คงจะไม่ออกมาวุ่นวายแบบนี้ ครามยังตก
