“ขอบคุณคิร่ามากเลยนะ” ถึงแม้ว่าใบหน้าของพริ้มจะปรากฏรอยยิ้มหวานเท่าไหร่ หากแต่ถ้าไม่ได้สังเกตดี ๆ ก็คงจะไม่เห็นว่ามุมปากของเธอนั้นยกขึ้นสูงราวกับกำลังเย้ยหยันอะไรบางอย่างอยู่ รูปที่ตนเองเลือกโพสต์ลงโซเชียลมีเดียคิดว่าอย่างไรชายหนุ่มตรงหน้าก็คงจะได้เห็นมันแล้วเช่นกันเหมือนกับเธอคนนั้น ทว่าเขาก็ไม่ได้ทักท้วงอะไร นั่นเท่ากับว่าเขียนฝันอาจจะไม่ได้มีผลต่อใจของคิร่าอย่างที่เธอประเมินเอาไว้เลย
เช่นนั้นพริ้มเองก็มีสิทธิ์ในเกมนี้อย่างเต็มรูปแบบ
“ไม่เป็นไรครับ ถ้าเรียนเสร็จแล้วไม่มีรถกลับก็บอกผมได้เลยนะ แบบนั้นจะได้พาไปเอารถที่อู่ด้วยครับ”
“โอเค ยังไงพริ้มจะส่งข้อความไปบอกอีกทีนะ เพราะเกรงใจคิร่ามากเลย”
“ครับ ตั้งใจเรียนนะ”
“เป็นพริ้มหรือเปล่าที่ต้องบอกคิร่า สมัยนั้นเกเรมากเลยไม่ใช่เหรอ”
“ตอนนั้นกับตอนนี้ไม่เหมือนกันแล้วนะครับ คิดว่าตัวเองดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนเยอะเลย”
“โห ได้ยินแบบนี้แล้วชื่นใจ
