พอเขาตะคอกใส่หน้า ใบข้าวก็น้ำตาไหลริน เธอนอนคว่ำลงบนเตียงอย่างที่เขาสั่ง หลับตาลง ทั้งที่ในใจหวาดหวั่น กลัวว่าเขาจะทำอะไรรุนแรงอีก
“นาย...” ใบข้าวหันไปมองคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เธอ
“เธอไม่มีปัญญาทายาที่หลังเองหรอก”
ทิวว่าเสียงเข้ม แล้วค่อย ๆ ป้ายยาทาแผลที่แผ่นหลังบอบบางให้เมีย
พอทายาเสร็จแล้ว ขาก็บอกเธอว่า
“ลุกขึ้นไปใส่เสื้อผ้า แล้วก็อย่าลืมกินยาด้วย ฉันวางไว้ที่โต๊ะข้างหัวเตียง” พูดจบ ร่างสูงก็ลุกขึ้นเดินออกจากห้อง
คนที่นอนคว่ำอยู่ถึงกับถอนหายใจอย่างโล่งอก
พอเขาออกจากห้องไปแล้ว ใบข้าวจึงลุกขึ้นนั่ง เธอถอนหายใจบางเบา เมื่อมองไปที่โต๊ะที่ตั้งอยู่ติดผนังห้อง เธอจึงเห็นว่านายเอาถุงข้าวของของเธอมาวางไว้ตรงนั้น
ใบข้าวลุกขึ้นจากเตียง สวมใส่เสื้อผ้า และเก็บข้าวของให้เป็นระเบียบ แล้วจึงออกจากห้องไปหาป้าทับทิมที่ห้องนั่งเล่น
“อ้าว ! กลับมาแล้วหรือใบข้าว”
“ค่ะ...ป้าทับทิม”
“กินข้าวกินปลามาหร
