“ไหว้พระเถอะพ่อยะ แล้วนั่น หิ้วอะไรมาเยอะแยะ”
“ข้าวต้ม น้ำเต้าหู้ กับปาท่องโก๋ครับ ยายกินข้าวเช้าหรือยังครับ”
“ยังไม่ทันได้กินเลย รอเจ้าบุ้งนี่แหละ”
“งั้น เดี๋ยวผมไปเทข้าวต้มใส่ชามให้นะครับ”
“อือ ๆ ขอบใจ”
“ไม่ต้อง! เฮียกลับไปได้แล้ว” ผักบุ้งเข้ามาขวางทางคนที่กำลังจะเดินเข้าห้องครัวในบ้าน
“ยายหิวข้าวแล้ว เฮียจะไปหาข้าวให้ยายกิน”
“เอาของเฮียกลับไปเลย บุ้งจะออกไปซื้อกับข้าวมาให้ยายกินเอง”
“สายป่านนี้แล้ว กว่าจะไป กว่าจะกลับ ยายปวดท้องก่อนพอดี”
“แต่...”
“อย่าดื้อได้ไหม หัดมีเหตุผลบ้าง บุ้งไม่กิน เฮียก็ไม่ว่าอะไรหรอก แต่ยายควรได้กินอาหารเช้าตอนนี้ ถอยไป”
เฮียยะเบี่ยงตัวหนีร่างเล็ก เดินเข้าห้องครัว เขาเข้าไปจัดการแกะถุงข้าวต้มใส่ชาม และยกออกมาให้ยายกิน
“กลับไปได้แล้ว” ผักบุ้งไล่อีกครั้ง
“วันนี้อย่าลืมไปทำงานที่ร้าน”
“รู้แล้ว”
เฮียยะมองหน้าหญิงสาวด้วยสายตาดุ แล้วหันไปยกมือไหว้ยาย ก
