บนเรือสำราญสุดหรูที่ล่องอยู่กลางแม่น้ำเจ้าพระยา แสงไฟระยิบระยับจากตึกสูงสองฝั่งน้ำสะท้อนกับผิวน้ำเป็นประกายระยับ เสียงดนตรีแจ๊สคลอเบาๆ จากภายในห้องจัดเลี้ยง ผสมกับเสียงหัวเราะของแขกผู้มีเกียรติที่แต่งกายหรูหราในค่ำคืนพิเศษ
พิมพ์แพรดาวถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่ายเพราะที่แห่งนี้เธอไม่รู้จักใครเลย เมื่อมอบของขวัญให้มิเกลแล้ว เธอจึงออกมายืนด้านนอก
“มายืนคนเดียวเหงาแย่เลย” เสียงทุ้มอบอุ่นดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้เธอหันกลับไปมองก่อนจะยิ้มบางๆ
“อยู่ข้างในรู้สึกอึดอัดนิดหน่อย”
“พี่ออกมาสูดอากาศหน่อย” เขาพูดพร้อมยกแก้วไวน์ขึ้นจิบ สายตาเหลือบมองแสงไฟระยิบระยับสะท้อนผิวน้ำ
“บรรยากาศดีนะคะ” พิมพ์แพรดาวเอนตัวพิงราวระเบียง มองแสงไฟของกรุงเทพฯ ที่ทอดยาวไปสุดสายตา
“ดีครับแต่ถ้ามีคนอยู่ข้างๆ ก็คงดีกว่านี้” เขาหันมามองเธอ ดวงตาคมนิ่งแต่นุ่มลึก
“พี่กวินคะ” เธอรู้สึกหัวใจสะดุด เธอหลบสายตาไปมองแม่น้ำแทน
