พอพิมพ์แพรดาวก้าวเข้ามาในบ้าน เสียงทุ้มต่ำของเขาก็ดังขึ้นทันทีจากโซฟากลางห้อง
“เหอะ เพิ่งแยกจากกันที่โรงแรมไม่กี่ชั่วโมงก็มีผู้ชายมาส่งถึงบ้านเลยเหรอ คราวหลังคงส่งกันบนเตียงสินะ” น้ำเสียงเย้ยหยันเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
“ขอบคุณที่ชี้ทางให้ค่ะ” เธอตอบเสียงนิ่งแต่มีแววประชดชัดเจน
คำพูดนั้นทำให้ปรินวัชร์กำมือแน่น ความเย็นชาในดวงตาแปรเปลี่ยนเป็นประกายโทสะทันที
“พูดแบบนี้หมายความว่ายังไงพิมพ์แพรดาว?”
“ก็แปลตามที่พี่พูดไงคะไม่ผิดนี่” เธอยกคางขึ้นนิด แววตาท้าทาย
“เธอนี่มันปากดีจริงๆ เลยนะเมื่อก่อนไม่เห็นเป็นแบบนี้” เขากัดฟันกรอด ลุกขึ้นจากโซฟาอย่างหัวเสีย
“เมื่อก่อนกับตอนนี้มันเหมือนกันที่ไหน” เสียงของเธอสั่นน้อยๆ แต่แฝงด้วยความเหนื่อยล้า
“หมายความว่าเธอคิดจะทิ้งฉันเหรอ!” เขาขมวดคิ้ว หัวเราะในลำคอ
“ไม่ได้รักแล้วก็เลิกกันได้สิ” เธอตอบเสียงเรียบ
“ฉันก็ไม่ได้รักเธอเหมือนกัน” ดวงตาเขาวาวโรจน์
