ปรินวัชร์อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อย กลิ่นสบู่อ่อนๆ ติดอยู่บนผิวกับเสื้อเชิ้ตสีขาวที่รีบใส่ เขายืนอยู่หน้าห้องนอนที่เพิ่งล็อกเธอไว้ตั้งแต่เมื่อครู่ กลัวว่าเธอจะหนีหายไปอีก
“แพร” มือใหญ่หมุนลูกบิดประตู ยังไม่ทันได้พูดจบ หมอนใบโตลอยมาปะทะหน้าเขาเสียงดังสะใจคนขว้าง
“โอ๊ย! เธอทำอะไรของเธอเนี่ย” เขายกมือขึ้นปัดทันที
“แล้วคุณมีสิทธิ์อะไรมาขังแพรไหม”
“เรียกฉันเหมือนเดิมสิ” เขาไม่ชอบที่เธอเรียกเขาห่างเกินขนาดนี้
“...” เธอถอนหายใจ
“อย่าทำหน้าเบื่อฉันแบบนั้น” เขามายอมที่เธอไม่รักเขาเหมือนเดิม
“คุณปริ้นท์ต่อให้คุณคิดจะทำอะไรก็ตาม แพรขอบอกไว้ตรงนี้เลยว่าแพรไม่ต้องการคุณอีกแล้ว” เสียงเธอสั่นน้อยๆ แต่หนักแน่นพอจะทิ่มแทงใจคนฟัง
“ใช่สิ! เธอฟันฉันแล้วทิ้งได้หน้าตาเฉยทั้งที่เธอเป็นผู้หญิงคนแรกของฉัน! หรือฉันทำอะไรให้ไม่พอใจลองใหม่ก็ได้รอบแก้ตัว” เขาก้าวเข้ามาใกล้จนลมหายใจแทบแตะผิวแก้ม
“คุณพูดว่า
