หลังจากที่คุยโทรศัพท์เรียบร้อยแล้ว ยุทธนาก็ตรงมาหาเทพทัตที่โกดังร้างแห่งหนึ่งที่พวกเขามักจะนัดเจอกันอยู่เป็นประจำเพื่อพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องของเสี้ยนหนามคนเดียวกันของพวกเขา...นั่นก็คือเอริค
เทพทัต ชายแก่อายุห้าสิบปลายๆ แต่ทว่าเขายังคงดูดีมีสง่ามากกว่ายุทธนาที่อายุสี่สิบต้นๆ อยู่หลายเท่า เทพทัตยืนรอคนที่โทรนัดเขามาที่นี่อยู่กลางโกดังร้าง โดยมีลูกน้องของเขายืนคอยอารักขาอยู่สี่คน ซึ่งรอไม่นานสักเท่าไหร่ ยุทธนาก็เดินตรงมาหาเขาพร้อมกับลูกน้องอีกสองคน
“เกิดอะไรขึ้น” เทพทัตเอ่ยถามทันที
“ไอ้เอริคฆ่าคนที่ผมให้แฝงตัวเข้าไปอยู่ในลานประมูลลับของมันแล้วเอาศพมาทิ้งไว้หน้าโกดังของผม” ยุทธนาตอบกลับไปด้วยใบหน้าและแววตาที่โกรธแค้น
“แสดงว่ามันรู้แล้วใช่ไหมว่าเป็นนาย” เทพทัต ชายแก่ที่หน้าตายังดูหล่อเหลาราวกับชายหนุ่มวัยสามสิบพูดต่อ
“ก็คงงั้นแหละ”
“แล้วนายจะเอายังไงต่อ”
“ผมมีวิธีของผมก็แล้วกัน” ยุทธนาเ
