ตั้งแต่คืนนั้นพิชญ์ภาชาไม่ยอมกลับมานอนบ้านทำให้เทียนหอมเข้าใจว่าเขาคงมีความสุขอยู่กับภรนีย์ พอเขาคิดถึงเธอก็กลับมาหาพอเบื่อก็ไปอยู่กับอีกคนทำให้เทียนหอมเริ่มคิดหาทางหนีไปจากเขา การอยู่ของเธอทำให้เป็นของตายอยากจะเรียกหาเมื่อไรก็เจอ
“หนูเทียนมาหาฉันหน่อยจ๊ะ”
“สวัสดีค่ะคุณผู้หญิง”
“ทำไมเดี๋ยวนี้สวยขึ้นจัง”
อมรามองเด็กสาวตรงหน้าแต่ดวงตาเหมือนเศร้าไปนิด แต่ผิวพรรณเปล่งปลั่งดูมีน้ำมีนวลขึ้นเรียกว่าสวยขึ้นมากจนอมราเริ่มแปลกใจ
“ขอบคุณค่ะ”
“มีแฟนหรือยัง”
“ยังค่ะ”
“สวยๆ แบบนี้หัวกระไดไม่แห้งแน่” หากอายุไล่เลี่ยกับพิชญ์ภาชาจะยุให้ลูกชายคนเล็กจีบเทียนหอมให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย เสียดายเด็กคนนี้คงทำหน้าที่ภรรยาและแม่ที่ดีของลูกได้ดี
“คุณแม่สวัสดีค่ะ” ภรนีย์กลับมาที่บ้านของพิชญ์ภาชาอีกครั้ง เธอติดต่อเขาไม่ได้จึงติดต่อแม่ของเขาแทนวันนี้เมื่อรู้ว่าแม่พิชญ์ภาชามาที่บ้านจึงรีบมาเผื่อจะเจอเจ้าของบ้าน
