"ปล่อยเดี๋ยวนี้นะคุณโลกันตร์!" หญิงสาวพยายามหลบจูบโดยการเบือนหน้าออก มือเรียวผลักดันหน้าอกแกร่งไว้ เธอทำทุกทางที่จะหยุดเขา
แต่ก่อนที่มีอะไรกันเพราะไม่รู้ว่าเขาเป็นพี่ชาย แต่ตอนนี้รู้แล้วยังจะทำผิดอยู่อีกไม่ได้แล้ว
"คุณจะให้ฉันเป็นคนบาปไปถึงไหน" เริ่มมีเสียงสะอื้นในลำคอออกมาให้ได้ยิน ไม่ใช่แค่เขาที่ต้องการ เธอก็ต้องการไม่แพ้กัน แต่เป็นไปไม่ได้แล้วที่จะมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งแบบนี้อีก
"ผมขอโทษ" นี่เขาเห็นแก่ตัวเกินไปใช่ไหม แต่เพราะกลัวว่าถ้าเธอรู้ความจริงแล้วจะเสียใจ "ที่จริงแล้วเราไม่ได้เป็นพี่น้องกัน" โลกันตร์ ตัดสินใจพูดความจริงออกมา ถึงแม้ว่าเธออาจจะเสียใจอยู่บ้าง
"คุณพูดอะไร??!" พอได้ยินประโยคนั้นความคิดเดียวในหัว..เขาไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของพ่อเธอเหรอ
"คุณไม่ใช่ลูกของท่าน"
"คะ?" ลูกหว้าอุตส่าห์ไม่คิดว่าเป็นเธอแล้ว "คุณเอาอะไรมาพูด ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!"
"ลูกหว้าฟังผมก่อนสิ ท่าน
