บทที่ 102

1429 คำ

"มันเกิดอะไรขึ้น บอกพี่มา" พร้อมรบรีบเข้าไปรับตัวน้องสาวที่กำลังทรุดลง "พี่คะ พ่อ พ่อ งื้อออ" ลูกหว้าได้แต่ร้องไห้คร่ำครวญกอดพี่ชายไว้แน่น "พ่อเป็นอะไร" ชายหนุ่มรีบเอาโทรศัพท์ของน้องสาวขึ้นมาแนบใส่หูตัวเอง "ฮัลโหล โทรจากที่ไหน ฮัลโหล" แต่ปลายสายได้ตัดไปแล้ว คนึงหาและโลกันตร์หันมองหน้ากัน แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เวลาผ่านไป ณ.โรงพยาบาลที่พ่อของลูกหว้าเข้ารับการรักษา "แม่" ลูกหว้ามาถึงโรงพยาบาลก็เห็นผู้เป็นแม่ยืนร้องไห้ฟูมฟายอยู่คนเดียว "แม่โทรหาลูก แต่ไม่มีใครรับสายเลย แม่ก็เลยรีบมาที่โรงพยาบาลก่อน" นางโทรไปหาลูกสาวในขณะที่ทุกคนออกมาจากบ้านแล้ว "ลูกหว้าไม่ได้เอาโทรศัพท์มาด้วยค่ะ ไม่จริงใช่ไหมคะคุณแม่ คุณพ่อต้องไม่เป็นอะไรใช่ไหม" หญิงสาวร้องไห้ฟูมฟายกอดแม่ไว้แน่น "หนูทำใจเถอะลูก คุณหมอไม่สามารถจะยื้อชีวิตของพ่อไว้ได้อีกแล้ว" พร้อมรบแทบจะเข่าทรุดเมื่อได้ยินสิ่งนั้น เขาพยายามจะถา

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม