"คุณแม่?!" พร้อมรบออกจากห้องน้ำ คิดว่าเธอกลับเข้ามาในบ้านแล้ว พอไม่เห็นเขาก็รีบตามออกมาด้วยผ้าเช็ดตัวผืนเดียวที่พันรอบท่อนล่างอยู่
"คุณแม่มาที่นี่ทำไม..ไม่สิ..คุณแม่รู้จักที่นี่ได้ยังไง" เขาเดินตรงเข้ามาแล้วเอาร่างกายของตัวเองบดบังร่างเธอไว้
"กลับบ้าน"
"ผมไม่ไป"
"ลูกจำได้ไหม ก่อนที่แม่จะรับลูกมาเลี้ยงลูกสัญญากับแม่ว่ายังไง"
"แต่ผมก็ช่วยบริหารบริษัท และช่วยคุณพ่อทุกอย่าง" เขาคิดว่าแค่นี้มันคงจะพอแล้ว ส่วนอีกครึ่งหนึ่งของชีวิตเขาขอเป็นคนกำหนดมันเอง
"ลูกคิดว่าทำแค่นั้นจะทดแทนบุญคุณที่แม่ชุบเลี้ยงมาได้อย่างนั้นเหรอ"
คนึงหาทำได้แค่ยืนมอง..ความรู้สึกหนึ่งเดียวที่ผุดขึ้นมา คือสงสารผู้หญิงตรงหน้า นางถูกอำนาจของวัตถุภายนอก ควบคุมจิตใจจนไม่เหลือความเป็นมนุษย์อีกต่อไปแล้ว
"แม่ให้เวลาถึงพรุ่งนี้ หวังว่าลูก คงจะตัดสินใจถูกนะ" พอจบประโยคนางก็หันหลัง กำลังจะเดินกลับไปที่รถ
"ผมไม่ต้องการเวลา ผม
