เช้าวันต่อมา
เมื่ออัญญารัตน์รู้ว่าเขาต้องได้กลับแล้ว หญิงสาวทำหน้าเศร้าลงจนเห็นได้ชัด
"ผมต้องได้รีบกลับไปช่วยงาน คุณจะกลับไปด้วยกันไหม" ชายหนุ่มอธิบายและไม่ลืมที่จะชวนเธออีกครั้ง และตอนนี้เขาก็กำลังขับรถเพื่อที่จะไปร่ำลาแม่ของเธอที่โรงพยาบาลก่อนกลับ
แต่คำตอบก็ยังคงเหมือนเดิม เพราะตอนนี้แม่ได้นอนอยู่โรงพยาบาล เธอจะทิ้งไปได้ยังไง
"อาทิตย์หน้าผมจะกลับมาอีกนะ" แม้ในใจอยากจะให้เธอไปด้วย แต่รู้ดีว่าภาระของเธอยิ่งใหญ่มาก หญิงสาวตอบโดยการพยักหน้าเล็กน้อย เพื่ออนุญาตให้เขากลับมาหา
พอมาถึงโรงพยาบาลเธอก็รีบลงจากรถแล้วเดินตรงเข้าไปก่อน
"รอด้วยสิ" เท้ายาวๆ สาวตามแค่ไม่กี่ก้าวก็เดินทันแล้ว
อีกตั้งอาทิตย์หนึ่ง จะอยู่ได้ยังไงไม่เห็นหน้าเขาตั้งเป็นอาทิตย์เลยนะ
"ถึงแล้ว" ต้นสนรีบคว้าแขนของเธอไว้ก่อนที่จะเดินผ่านห้องแม่ "เป็นอะไร"
หญิงสาวมัวแต่ครุ่นคิดจนเดินผ่านห้องของแม่ไป พอเขาเรียกสติเธอถึงได
