"ไม่มีอะไรหรอกน่า คนทำงานด้วยกันก็ชวนกันไปทานข้าวเป็นเรื่องปกติธรรมดา" ต้นสนพยายามพูดกลบเกลื่อน และทำหน้าตาให้ปกติที่สุด
ทั้งสองลงลิฟต์มาพร้อมกัน แต่พอประตูลิฟต์เปิดออกเท่านั้นแหละ..
เวรแล้วไหมล่ะกู ..ต้นสนต้องรีบคว้าแขนของเธอให้เดินตามมา ด้วยสัญชาตญาณของผู้หญิง แค่นี้อัญญารัตน์ก็รู้สึกผิดปกติแล้ว
"หยุดทำไมครับ รีบไปกันเถอะผมหิวข้าวแล้ว"
"คุณต้นสนคะ" มันเป็นเสียงประสานกันของผู้หญิงสองคนที่ยืนอยู่หน้าลิฟต์เมื่อสักครู่
"ครับ" ต้นสนค่อยๆ หันกลับไป ..มาจากไหนอีกหนึ่งวะ เพราะตอนลิฟต์เปิดออกเขาเห็นแค่คนเดียว แต่อีกคนคงจะยืนอยู่ด้านหลัง
"จะออกไปทานข้าวแล้วเหรอคะ" ผู้หญิงหนึ่งในสองได้เอ่ยถามขึ้นก่อน
ได้ยินประโยคนี้ดวงตาคมค่อยๆกรอกมองมาที่เธอซึ่งยืนอยู่ข้างกาย "อุ๊ยย"
"จะออกไปทานร้านเดิมใช่ไหมคะ" เธอคนนั้นยังคงพูดต่อ
"ร้านไหนครับ" ถ้าไม่เพราะกำลังวางท่าทางให้ปกติที่สุด เขาคงได้ยกมือขึ้นมาป
