"คนึงหา พร้อมพิรุณ" คำนี้ออกจากปากของนายวิวัฒน์ เพราะนามสกุลนี้ วิวัฒน์รู้จักดี ทันใดนั้นสายตาที่เริ่มจะเหี่ยวย่นของชายวัยกลางคน ก็ได้กรอกมองไปหยุดอยู่ที่ภรรยา
"คุ้นชื่อนี้บ้างไหมคะ" สายตาคนึงหาก็ไปหยุดอยู่ที่นางเช่นกัน
"มันเรื่องอะไรกันแน่คะคุณแม่" ลูกหว้าก็รู้ดีว่ามันเป็นนามสกุลของแม่เธอ และไม่ได้รู้แค่ลูกหว้า พร้อมรบก็รู้เช่นกัน
"เอาไงดีครับบอส" ต้นสนที่ยืนอยู่ด้านหลังโน้มตัวลงมาถามผู้เป็นนายที่นั่งอยู่เก้าอี้ ซึ่งตอนนี้เขาทำได้แค่มองดูว่าเธอจะทำอะไร
"คุณแม่รู้จักผู้หญิงคนนี้เหรอคะ" ลูกหว้าเห็นสายตาคนึงหาที่มองแม่ ก็ดูเหมือนว่าจงใจจะพูดคำนี้กับแม่ของเธอ
"แม่ไม่รู้จัก"
ประโยคเดียวที่ออกจากปากของแม่..ผู้ที่ทิ้งเธอมาตั้งแต่แบเบาะ และมันก็ทำให้เธอที่ตั้งใจฟังถึงกับจุกแน่นในอก ..คนึงหารีบกลืนน้ำตาให้มันไหลกลับลงไปที่เดิม เพราะเธอจะอ่อนแอไม่ได้
"ไม่รู้จักไม่เป็นไรค่ะ เพราะเรื่องน
