"ดีใจจังเลย ต่อไปนี้เราก็คงจะไม่ต้องปวดน่องกันแบบนี้อีกแล้ว" วันนี้ทั้งสองก็ยังคงใช้บันไดในการเดินขึ้นมาชั้นบน แต่ก็พอจะหายใจโล่งขึ้นเมื่อรู้ว่าพรุ่งนี้จะได้ใช้ลิฟต์แล้ว เพราะช่างที่กำลังซ่อมอยู่บอกว่าจะรีบจัดการให้เสร็จภายในคืนนี้
"เธอไม่ต้องกลับบ้านกับฉันก็ได้นะ ยังไม่ลาออกไม่ใช่เหรอ"
"เธอจะทิ้งฉันไว้ที่นี่คนเดียวหรือไง"
"แต่ที่บ้านฉันไม่มีงานให้ทำนะ และฉันก็ไม่มีเงินเหลือแล้วด้วย"
"ฉันไม่เชื่อหรอกว่าไม่มีงานให้ทำ ที่ไหนก็มีงานให้ทำทั้งนั้นแหละ ถ้าเราไม่เกี่ยงงาน"
"ก็พอมีบ้างแต่มันเป็นงานกรรมกรน่ะสิ"
"เธอรู้ไหมว่ามันเป็นงานถนัดของฉันเลยนะนั่น"
"เธอเคยทำเหรอ"
"ทำไมจะไม่เคยล่ะ ตอนที่อยู่บ้านฉันต้องทำงานทุกอย่าง พอพ่อเสียแม่ก็มาป่วย"
"สวรรค์คงสร้างเรามาคู่กันนะ"
"อืมม ถ้างั้นเราแต่งงานกันเลยดีไหม"
ทั้งสองหัวเราะและพูดคุยกันจนมาถึงชั้นแปด
"เสียดายจังที่เราจะได้ใช้ลิฟต์แค่สองวัน
