มื้ออาหารที่แสนอึดอัด และวาบหวามใต้โต๊ะ จบลงอย่างทุลักทุเลสำหรับขนมผิง เมื่อถึงเวลาที่เพลิงต้องขอตัวกลับ คุณเกริกพลและคุณหญิงนวลปรางค์จึงเดินออกมาส่งแขกคนสำคัญที่หน้าประตูบ้าน โดยมีลูกสาวตัวแสบเดินเกาะแขนม๊าตามมาห่างๆ เพราะไม่กล้าสู้หน้าคนเจ้าเล่ห์ในคราบสุภาพบุรุษ
“ขอบคุณมากนะตาเพลิง ทั้งไวน์ ทั้งยาสมุนไพร วันหลังมาทานข้าวด้วยกันใหม่นะหลาน” คุณเกริกพลเอ่ยพลางตบไหล่ชายหนุ่มอย่างเอ็นดู
“ยินดีครับคุณอา ถ้ามีอะไรให้ผมรับใช้ เรียกผมได้ตลอดนะครับ” เพลิงเอ่ยเสียงเรียบพลางโค้งลาน้อยๆ อย่างสุภาพ
ทว่าในจังหวะที่คุณเกริกพลและคุณหญิงนวลปรางค์หันไปกำชับคนขับรถให้เปิดประตูรั้ว เพลิงอาศัยช่วงวินาทีนั้นก้าวเข้าไปประชิดตัวขนมผิงที่ยืนเลิ่กลั่กอยู่ ร่างสูงใหญ่จงใจโน้มใบหน้าลงมาจนจมูกโด่งแทบจะชนเข้ากับพวงแก้มใส ก่อนจะกระซิบด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่มีเพียงเธอเท่านั้นที่ได้ยิน
“ยาหมดฤทธิ์เมื่อไหร่ บอกเฮียนะ เ
