“ม๊าเตรียมไว้ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวผิงเอาไปให้”
ขนมผิงเอ่ยออกมาในที่สุดด้วยน้ำเสียงเบาหวิว พยายามบอกตัวเองว่า ที่ทำไปเพราะเห็นแก่ความสัมพันธ์ระหว่างผู้ใหญ่และหน้าที่ของ ‘น้องสาว’ ที่ควรกระทำเท่านั้น
‘แค่เอาของไปฝากไว้ที่แม่บ้าน เราคงไม่ได้เจอเขาหรอก’ คนตัวเล็กคิดเข้าข้างตัวเองในใจ ‘อีกอย่างสภาพเขาป่วยจนลุกไม่ขึ้นขนาดนั้น คงไม่มีปัญญาเดินลงมาหาเรื่องเราได้แน่ๆ’
“จริงเหรอลูก! โถ่...ม๊าขอบใจมากนะผิง พี่เขาจะได้หายไวๆ ม๊าจะรีบไปเตรียมซุปไก่ใส่ปิ่นโตให้เดี๋ยวนี้เลย” คุณนวลปรางค์ฉีกยิ้มกว้างจนหน้าบาน รีบกุลีกุจอเดินเข้าครัวไปทันทีด้วยความรวดเร็วผิดปกติ
ทว่าทันทีที่แผ่นหลังของลูกสาวพ้นสายตา มือเรียวสวยของคุณนายเลิศวิริยะก็คว้าโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างไว นิ้วเรียวกดส่งข้อความหาเพื่อนสนิทอย่างคุณหญิงพริมาแทบไม่ทัน
นวลปรางค์: “คุณพี่! เดี๋ยวยัยผิงจะเอาซุปไก่ไปให้ตาเพลิงนะคะ ทำอะไรได้ให้รีบทำเลยค่ะ!”
- คฤหา
