ขนมผิงก้าวเข้ามาในห้องนอนด้วยสติที่หลงเหลือเพียงน้อยนิด เธอพยายามจะรูดซิปด้านหลังชุดราตรีออกแต่กลับทำไม่ได้เสียทีจนหงุดหงิด
“ฮื้อออ ทำไมมันแกะยากแบบนี้เนี่ยยย”
“แกร๊ก!”
เสียงล็อกประตูเบาๆ ทำให้คนตัวเล็กชะงักหูตั้ง เธอหันกลับไปมองทั้งที่สายตายังพร่าเลือน ก่อนจะพบว่าร่างสูงที่เธอเพิ่งไล่ไปตะกี้ ยืนพิงประตูห้องนอนเธออยู่ด้วยสีหน้าท่าทางที่ดูอันตรายกว่าเดิมร้อยเท่า!
“เฮียเพลิง! เข้ามาได้ยังไงคะ ออกไปเลยนะ!”
“ก็ผิงบอกเองว่า ‘ห้องผิงอยู่แค่นี้เอง’ เฮียเลยคิดว่าควรมาช่วยรูดซิปให้”
เพลิงก้าวเข้าหาช้าๆ แววตาโหยหาจ้องมองแผ่นหลังนวลเนียนที่โผล่พ้นรอยแยกของชุดราตรี
“ไม่ต้อง! ผิงทำเองด้ายยย”
“อย่าดื้อเลยครับเด็กดี เดี๋ยวก็ทำชุดขาดหรอก”
เพลิงประชิดถึงตัวคนตัวเล็กเข้าทางด้านหลังทันที มือหนาร้อนระอุแตะลงบนผิวแผ่นหลังจนขนมผิงสะดุ้งเฮือก กลิ่นกายสาวผสมกับกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ยิ่งปลุกสัญชาตญาณเสือร้าย
