-4 ชั่วโมงผ่านไป-
รถบัสปรับอากาศคันใหญ่เลี้ยวเข้ามาจอดเทียบยังพื้นที่ ‘ศูนย์ศึกษาการพัฒนาอ่าวคุ้งกระเบน’ กลิ่นอายเค็มจางๆ ของทะเลและลมพัดเอื่อยๆ ที่หอบเอาความสดชื่นมาปะทะหน้า ทันทีที่ประตูรถบัสเปิดออก เหล่านักศึกษาก็ทยอยลงจากรถด้วยความตื่นตาตื่นใจกับทิวทัศน์ป่าชายเลนที่เขียวชอุ่ม
ขนมผิงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ รู้สึกผ่อนคลายขึ้นอย่างบอกไม่ถูก ที่เดินทางมาถึงโดยไม่มีเหตุการณ์ ‘ระเบิดลง’ กลางทาง เธอรีบหยิบหมวกปีกกว้างขึ้นมาสวมเพื่อกันแดดที่เริ่มแรงขึ้นตามเวลาใกล้เที่ยง
ครืด ครืด
นั่นไง!...ยังไม่ทันได้ก้าวขาลงจากรถดี 'สายตรวจทางไกล' ก็ทำหน้าที่ทันที ขนมผิงกดรับสายวิดีโอคอลแล้วรีบหันกล้องออกไปทางป่าชายเลนกว้างใหญ่
“ถึงแล้วค่ะเฮีย ดูสิคะ สวยมากเลย”
“สวยอะไร เฮียยังไม่เห็นหน้าหนูเลย หันกล้องมาหาเฮียเดี๋ยวนี้ผิง” เสียงทุ้มต่ำติดจะดุแต่อบอุ่นดังลอดออกมาจากลำโพง จนขนมผิงต้องยอมหันกล้องกลับมาหาตัวเอ
